Het vertrouwen van mijn moeder

Posted: November 26, 2015 in Overig

in-memoriamHet is vandaag weer zo’n dag dat ik aan mijn moeder moet denken. Dat doe ik wel vaker, maar vandaag is de verjaardag van mijn vader. En het is vandaag 11 jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ik hoor mijn moeder vaak nog praten. Maar haar woorden komen dan uit mijn mond. ‘Doe voorzichtig’, zeg ik dan tegen Duncan, mijn zoontje van vijf.

‘Doe voorzichtig’, zei mijn moeder vaak, heel vaak tegen mij. Als ik ging voetballen, als ik op de racefiets ging fietsen, of op de mountainbike, of wanneer ik als 10-jarige in Wateringen een hele dag met mijn hengel slootjes ging afstruinen, op zoek naar karper. ‘Doe voorzichtig’, zei ze dan en liet me gaan, alleen, in het vertrouwen dat ik op tijd thuis zou zijn en geen domme dingen zou doen.

Mijn moeder liet me gaan. Ze gaf me de vrijheid om dingen te ontdekken. Om voor een groot gedeelte mezelf te zijn. Thuis waren we gebonden aan redelijk strenge regels, maar ik was vaak buiten. En buiten mocht ik mezelf zijn en kon ik mezelf zijn. Nu hield ik me ook niet echt bezig met kwattekwaad, al heb ik natuurlijk als jongetje fikkie gestookt, ben ik in sloten gevallen en bouwde ik wel eens van sterretjes en een pvc-pijp een rookbom. En natuurlijk kwam mijn moeder daar achter. Dan was ze vooral kwaad dat mijn kleren naar rook stonken, smerig waren, of dat ik met een vriendje een pakje lucifers of een aansteker achterover had gedrukt. Maar eigenlijk niet zozeer om het feit dat we een vuurtje hadden gemaakt, of dat ik in de sloot was gekukeld.

Mijn moeder stelde wel grenzen. Gaf aan wat ze beschaafd vond. Gaf aan wat ze wel en niet vond kunnen. ‘Aardig zijn’, was haar devies. Zo heeft ze jaren niet naar voetbalwedstrijden van mij gekeken. Ik kon – en kan – niet zo goed tegen mijn verlies en was – en ben – redelijk fanatiek met spelletjes en sporten. In mijn tienerjaren uitte dat fanatisme zich op het voetbalveld door scheldkanonnades tegen scheidsrechters, medespelers en mezelf. Ook was ik wel eens betrokken bij opstootjes op het voetbalveld. En dat ging – volkomen terecht – in tegen het normen-en-waarden-pakket dat mijn moeder voor ogen stond.

Toen ik 17 was en in de A1 van KMD speelde, kwam ze kijken. Ik had de hele week al gezegd dat we zaterdag tegen VELO, onze aartsvijand uit hetzelfde dorp, moesten spelen. Toen de wedstrijd begon, kwam mijn moeder aanlopen en ging op een bankje zitten. We wonnen, ik hield me in, scoorde, en gaf een assist. Het werd 4-2 voor ons. Na de wedstrijd kreeg ik vijf gulden van mijn moeder: ‘Ik ben blij dat je niet zo gevloekt hebt. Koop maar een biertje, maar niet tegen je vader zeggen.’

Mijn moeder wist veel meer van mij dan eigenlijk goed voor me was. Ze werkte namelijk in dezelfde kas als ik. Anjers snijden bij Valstar. En daar gingen natuurlijk ook de verhalen over welke vakantiekracht – onder wie ikzelf – nu weer van alles had uitgespookt in het weekend met drank en meisjes. Toch heeft ze me daar nooit op aangesproken. Behalve haar advies: ‘Doe voorzichtig, laat je niet meeslepen bij dingen die niet kunnen’.

Doe Voorzichtig. Die woorden van mijn moeder, daar zat alles in: De liefde voor haar kinderen, die verder bij ons nooit werd uitgesproken. De bezorgdheid om ons welzijn, want ik had nogal eens wat qua valpartijen of blessures. Maar ook het vertrouwen dat ze had. ‘Doe voorzichtig’, zei ze altijd. En onuitgesproken volgde daarachteraan: ‘en wees vrij, ik heb vertrouwen in je’.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s