De graaicultuur en de straatcultuur

Posted: August 24, 2015 in Leiderschap, Overig, politiek
Tags: , , , , , , ,

monopolyZe intimideren, ze stelen, ze trekken zich niets aan van regels, de norm van hun groep is de belangrijkste norm, de maatschappij en de gevoelens die daarin leven, daar steken ze hun middelvinger naar op en beleidsmakers breken zich het hoofd over hoe zulke figuren toch in het gareel gehouden moeten worden. Hoe we ervoor zorgen dat ze gewoon meedoen met de maatschappij. Dat ze bijdragen aan de samenleving, hoe we ervoor zorgen dat ze zichzelf niet op de eerste plaatst stellen.

Dit probleem speelt niet alleen op straat, bij de hangjongeren, de dropouts, de jongerenbendes, de clubjes mannetjes die zich achtergesteld voelen door de maatschappij, en de groepjes jochies die geen idee hebben wat normaal leven is. Nee, de problematiek is ook zichtbaar bij topmannen van organisaties die graaien in publiek geld, die excessief declareren, voor wie een gouden handdruk de norm is, die riante (ontslag)vergoedingen krijgen, dure reiskosten kunnen declareren, flessen wijn drinken op kosten van de zaak bij de lunch, terwijl ze personeel ontslaan voordat ze een ontslagvergoeding kunnen krijgen, die zich in bochten wringen om onder de Balkenendenorm uit te komen, die geen idee hebben wat het betekent om voor minder dan een modaal salaris te werken, die geen idee hebben wat werkelijk bijdragen betekent.

De straatcultuur en de graaicultuur. Veel verschil zit er niet in.

En ik heb het niet over de goede jongeren die zich ontworstelen van de straatmores. Ik heb het ook niet over ondernemers die zelfstandig bedrijven opbouwen en zo zorgen voor innovatie en werkgelegenheid (die mogen van mij verdienen zoveel ze willen). Ik heb het over het gajes op straat, en over de zelfverrijkende topmensen die binnen de (semi-) publieke sector vooral kijken naar wat ze er zelf kunnen uitslepen. De problematiek bij beide groepen is hetzelfde. Normvervaging is de bindende factor. Zelfreflectie de ontbrekende vaardigheid. Hun soort mensen is het referentiekader.

Toen ik militair was, was ik instructeur bij een project met ‘moeilijke’ jongeren. Die jongeren waren voor het grootste deel te helpen, doordat we ze opleidingen en trainingen boden, doordat we ze spijkerhard aanpakten, doordat we ze leerden voor anderen te zorgen, doordat we ze afbraken en weer opnieuw opbouwden, doordat we ze daadwerkelijk nuttige vaardigheden leerden. Met 1 instructeur cq begeleider per 2 jongeren. Een intensief traject van vijf maanden. En toen kwamen ze in het gareel. Misschien is dat ook wel iets voor graaiende topmannen. Een bootcamp voor topmanagers. Slapen in een tentje, ’s nachts je bed uit voor een rondje rennen, niet aan de afspraak houden is opdrukken, water, koffie of thee drinken en niets anders, door de modder kruipen en dan vaardigheden leren door te werken in verzorgingshuizen, scholen, garages en gaarkeukens. En als je niet meedoet, laten we de andere topmanagers net zolang opdrukken tot je wel meedoet. Dat lijkt me wel wat. Ik denk dat het veel problemen oplost.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s