De dood van mijn moeder

Posted: November 26, 2014 in Overig
Tags: ,

in-memoriamDeze dag 10 jaar geleden was een dag waar mijn vader en mijn moeder naar hadden uitgekeken. 26 november 2004 was de dag dat mijn vader echt met pensioen zou gaan. Hij was al met de VUT, maar het pensioen, dan zou er financieel duidelijkheid zijn, en konden ze plannen maken. Er was al een caravan gekocht om te gaan reizen, en andere plannen lagen ook al klaar. Hoe anders zou het allemaal lopen. 26 november 2004 was de dag waarop ik mijn broer voor het eerst heb zien huilen. Naast elkaar stonden we naast het ziekenhuisbed dat tegen de muur in de woonkamer van ons ouderlijk huis stond. Op het bed lag onze moeder. Ze was zojuist overleden aan kanker.

‘s Ochtends had ik mijn vader nog gefeliciteerd, terwijl mijn moeder haar laatste gevecht langzaam aan het verliezen was. De thuisverpleging was gekomen en mijn vader was even gaan  wandelen. Tijdens het wassen door de thuisverpleging kwam mijn moeder bij uit haar coma. ‘Pijn, pijn”, fluisterde ze. ‘Hou maar op. Hou alsjeblieft op!’, riep ik tegen de verpleging.  Wat later kwam de dokter, om haar morfine te geven, tegen de pijn. ‘Geef er nog maar eentje’, zei ik tegen de dokter, nadat hij een ampul morfine aan mijn moeder had toegediend.

De dokter keek mij aan: ’Weet je het zeker?’ ‘Ja’, zei ik, terwijl ik een brok in mijn keel wegslikte. De dokter zocht in zijn bruine dokterstas en vond nog een ampul. En hij diende mijn moeder nog een injectie morfine toe, terwijl ik haar hand vasthield. Misschien had ze zonder die extra ampul nog wel langer geleefd, en was 26 november een minder beladen dag geweest. Maar misschien ook niet.

Twee dagen eerder had mijn moeder haar laatste cadeautje aan mijn vader gegeven. ‘Op je verjaardag kan ik het niet meer’, had ze toen tegen mijn vader gezegd. Mijn zus had het cadeautje – een zakhorloge – gekocht, omdat onze moeder dat niet meer kon. De kanker sloopte haar lichaam. Op de dag dat ze het cadeautje had gegeven, zakte ze langzaam weg in een coma. Haar spieren verlamden langzaam doordat de tumor een stroom aan calcium haar lichaam instuurde. En de calcium deed zijn verwoestende werk.

De dagen erna bracht ik bij onze vader thuis door. Mijn broer bleef ook een nacht slapen, en mijn zus kwam ook geregeld langs. De ademhaling van mijn moeder ging schokkerig en stokte soms wel 10, 15, 20 seconden. Elke keer dachten we: ‘Dat was het. Nu is het klaar’. Maar lichaam en geest van mijn moeder gaven niet op.

25 en 26 november waren de dagen dat we wachtten op de dood. De dood was al binnen, maar nam onze moeder niet mee. Totdat hij het op 26 november aan het begin van de avond genoeg vond. Mijn vader was toen al wat doof, maar opeens stond hij op, en liep naar het bed waarop mijn moeder, zijn vrouw lag. Hij zei wat tegen mijn moeder en pakte haar hand. Hij gaf haar zoenen op haar voorhoofd. Mijn vader draaide zich om: ‘Ze is overleden’, zei hij en barstte in tranen uit. Ik pakte de telefoon en belde de dokter of hij kon komen om de dood officieel vast te stellen, en belde mijn broer. Mijn schoonzus nam op: ‘Ik geloof dat ma is overleden’, zo sprak ik de woorden waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou moeten zeggen. Niet nu al, want ma was pas 58. Na het telefoontje liep ik naar mijn moeder en sloot haar ogen voorgoed. En toen klapte ik in elkaar, ik had niets meer te doen, kon niets meer regelen, en kon alleen maar huilen.

Langzaam kwam de familie bij elkaar. Mijn –inmiddels- ex-vrouw was er al, mijn zwager kwam, en mijn zus kwam ook. Wat later kwamen mijn broer en mijn schoonzus ook. Op de dag die zo feestelijk had moeten zijn, de dag waar mijn ouders jaren naar uit hadden gekeken, verzorgden mijn zus en schoonzus het lichaam van mijn moeder. Op die dag kwam de begrafenisondernemer, en kwam er een kist te staan in huis. Op de dag dat het genieten voor mijn ouders had moeten beginnen, huilden mijn broer en ik naast elkaar om onze overleden moeder. Op de dag waar mijn vader zo naar uit had gekeken, verloor hij zijn vrouw. Het was echt een dag om nooit te vergeten geworden. Alleen niet op de manier die we ons hadden voorgesteld.

Ik nam me toen voor om genieten niet uit te stellen. Als het nu kan, moet je het nu doen. Genieten van elke dag. En dat lukt me niet altijd, maar de les blijft in mijn hoofd. En op dagen als vandaag, word ik daar weer extra hard aan herinnerd. Je hebt alleen vandaag, morgen is geen zekerheid. Maak wel plannen, maar vergeet niet nu ook te genieten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s