Begin 2009: alleen

Posted: March 10, 2014 in groei, Lelystad, Overig
Tags: ,

Ik ging scheiden en wilde weg uit mijn echtelijke woning in Lelystad. Ik moest zorgen dat ik nu snel inkomsten had, want de situatie was nu wel heel anders geworden. Mijn zus en zwager waren ook gescheiden, en hun huis, een mooi landhuis in Swifterbant, stond leeg. Ik kon daar wonen tot eind maart, want dan zouden de nieuwe bewoners komen. Vanaf huis in Lelystad nam ik wat spullen mee: een bank, een slaapzak, een tv, mijn gitaren, mijn sportspullen en mijn pc. Die laatste was belangrijk, want ik moest natuurlijk online actief blijven voor acquisitie en het schrijven van blogs. Ik moest alleen internet regelen, dat ging via een Dongel van KPN.

Het moment van afscheid viel me toch zwaar. Huilend nam ik afscheid van mijn ex, en ik vertrok uit Lelystad, met de gedachte dat ik er nooit meer zou terugkeren.  ’s Avonds schreef ik een liedje hierover. Het begon met de regel: ‘I closed the door and I walked away, from the darkness into the rain.’ Zo voelde het. Ik had vrijheid, maar was wel alleen. Het was de eerste week van februari 2009.

Dilemma
Ik moest aan de bak, want de financiën liepen terug, de bodem kwam in zicht. De vaste lasten van februari betaalde ik gewoon, maar er moest rap extra geld komen. Meer actie dus van mijn kant. Ik verkeerde in financiële onzekerheid, en dat vond ik niet leuk. Het was voor eerst dat ik daar last van had. Het zou niet voor het laatst zijn, en het zorgde er in de komende jaren voor dat ik ging beseffen wat echt belangrijk voor me was. Ik had natuurlijk de opdracht bij defensie binnen, maar wist niet wanneer ik kon beginnen, en ik kon daar in theorie nog afgewezen worden als ik niet door de veiligheidsscreening van de AIVD zou komen. Dat bracht mij voor een dilemma: moest ik nu gaan zoeken naar nieuwe opdrachten? En wat voor opdrachten dan? Lange opdrachten konden niet, want ik zou naar Defensie gaan, maar lange opdrachten waren wel de opdrachten waar ik contact over had met recruiters. Ik legde de verantwoordelijkheid voor mijn acquisitie dus feitelijk bij recruiters. Bellen met  hen stond voor mij gelijk aan acquisitie, wat natuurlijk niet zo is.

Het feit dat ik geen plannen had gemaakt begon zich nu al te wreken. Ik had geen echt plan A. Dat had ik wel, maar door mijn scheiding en het mede daardoor in de ijskast zetten van de plannen voor klimhal Nova Alta, klopte dat plan A niet meer. Ik paste mijn strategie niet meer aan de veranderende omstandigheden aan. Ik maakte geen verschillende scenario’s, geen beste scenario, geen worst case scenario. Ik had er geen rekening mee gehouden dat alle geplande trainingsopdrachten uit zouden vallen. Ik had nooit gedacht dat ik langer dan 1 maand zonder inkomsten zou zitten. Ik was heel naïef geweest, of te positief, of ik overschatte mijn capaciteiten als ondernemer. Het maakte me in ieder geval onrustig.

Het komt goed, toch?
Financiële problemen waren niet nieuw voor me, maar de verantwoordelijkheid die ik nu droeg was anders. Vroeger als tiener was mijn geld ook vaak op, maar op momenten dat het echt nodig was, had ik altijd wel wat. Toen was ik echter niet getrouwd, had ik geen koophuis, en was ik geen ZZP’er. Maar het kwam altijd goed. Het zou nu ook goed komen, toch? Ik had het zelf in de hand.

Half februari had ik nog niks gehoord van Defensie. Ik zou daar gaan werken met Yacht als tussenpersoon. Ik mailde en belde met mijn contactpersoon bij Yacht. Maar ook hij kon de MIVD natuurlijk niet onder druk zetten om op te schieten met die screening. Mijn oude dienstmaatjes (van de Koninklijke Militaire Academie) wisten me te melden dat mijn dossier waarschijnlijk onder aan de stapel lag, omdat er weer een nieuwe lichting militairen gescreend moest worden voor hun uitzending naar Afghanistan. Ze vertelden dat wanneer mijn screening voor april klaar zou zijn, het op zijn snelst was.

Ik ging rekenen: als de screening op zijn vroegst in april zou rondkomen, zou dat betekenen dat ik pas in april kon beginnen. Facturatie van de opdrachten ging per maand, achteraf. Dus mijn uren van april, kon ik pas in mei factureren, met een betaaltermijn van 30 dagen. Dat zou betekenen dat ik eind mei pas geld zou hebben, en ik moest dan ook nog elke dag naar Den Haag. Ik zou dus nog zeker 3,5 maanden zonder inkomen zitten. En daar werd ik niet blij van. Ik kon het misschien nog tot half maart volhouden, maar dan was het op. Ik moest nu prioriteiten stellen: eerst geld, dan woonruimte voor na april, en daarna mijn scheiding regelen, zo dacht ik.

Rooskleurig
Het begon me ook duidelijk te worden dat ik de zaken vantevoren allemaal wat te rooskleurig had ingeschat. Ik had in mijn leven drie keer gesolliciteerd en alle keren dat ik dat had gedaan had ik daar ogenblikkelijk een baan uit gekregen. Dus dat zou ook zo gaan bij freelancen had ik bedacht. Ik had me te rijk gerekend. En ik was eigenlijk niet zo heel goed aan het avontuur begonnen. Ik had altijd in mijn hoofd dat ik ook op het inkomen van mijn ex zou kunnen terugvallen, maar dat ging nu niet door. De omstandigheden veranderden drastisch, maar ik speelde daar niet flexibel op in.

Nauwelijks begonnen als ondernemer, en nu al financiële problemen, na krap twee maanden. Dat is ook een prestatie op zich.

Maar ik hield mezelf voor dat dit echt ondernemen was. Alleen zijn en business proberen binnen te halen. Ik had in die dagen veel contact met mijn broer Arko, een topondernemer. Hij voorzag me van tips om financiering te krijgen. Ik diende tal van verzoeken in en was daar heel druk mee. Maar ik kreeg overal nul op het rekest. Mijn plannen die ik had gemaakt moesten doorgerekend worden door een accountant, maar daar had ik geen geld voor. De cirkel was begonnen. Ik verwarde ook zaken. Ik had geld nodig. En dat vertaalde ik in financiering. Maar ik had dat veel beter kunnen vertalen naar opdrachten, want die zouden geld opleveren, en zouden helpen om een meer steady inkomen te krijgen. Financiering betekende schulden. En dat wilde ik liever niet. Maar toch zette ik in op financiering onder het motto: geld is geld, en later zien we wel verder. Die fout zou ik ruim 2 jaar later nog een keer maken, en toen betekende dat echt een verkeerde keus.

Hulp
Ik was behoorlijk actief op social media:  Facebook, Hyves en twitter. Ik poste ook over mijn priveleven en opeens kreeg ik uit onverwachte hoek hulp. Opeens had ik namelijk woonruimte vanaf april. Mijn middelbare schoolvriend Stefan Vermeulen mailde me: “Hey Edu, wat kut dat je gaat scheiden. Ik ben bijna nooit thuis en er wordt veel ingebroken, je kunt dus mij wonen in Den haag, voor zolang het nodig is”. Dat was hulp uit een hoek die ik nooit had verwacht. En niet de laatste keer dat Stefan mij uit de brand zou helpen. Ik mailde terug dat ik graag van zijn aanbod gebruik maakte.

Op sommige momenten sloeg ik me voor mijn kop dat ik niet aan de slag was gegaan bij de huisartsenorganisatie in Almere, want mijn contactpersoon van Yacht zei me tijdens een gesprek: “Ze vinden het bij Defensie niet erg als je later begint, want ze snappen dat die screening lang duurt en dat je geld moet verdienen”. Dat had ik zelf natuurlijk ook kunnen bedenken, maar gesprekken voor langere opdrachten had ik afgeslagen. Ook wilde ik die klus bij Defensie zo graag dat ik geen eisen had durven stellen. Ik nam me voor om dat voortaan wel te doen, meer naar mogelijkheden zoeken.

Stress
Ik sliep vier uur per nacht en stond stijf van de adrenaline en stress. Want eind februari had ik pas 275 euro omzet gedraaid. Ik had wat teksten geschreven voor de brochure en website van Lectric. Dat zou in de tweede week van maart betaald worden. Ik had nog een creditcard waar ik nog 300 euro van kon opnemen, maar verder was het geld op. Ik leefde goedkoop en kocht alleen het hoogstnodige. Tegelijk hield het geldgebrek me tegen om afspraken te maken om bij potentials langs te gaan: ik kon het OV of de benzine niet betalen, zonder me in de vingers te snijden. Ik dacht wat dat betreft in beperkingen. Geld was niet iets wat mogelijkheden schiep, maar waardoor ik me beperkt voelde. Dat was eigenlijk niet juist. Het was de onzekerheid  over geld die me verlamde, niet het gebrek aan geld.

Tony Robbins
“Weet je wat jij moet doen?”, zei mijn broer, “Jij moet naar Tony Robbins!” “Ooh, nee dat doe ik niet. Ik ga niet met wildvreemden huggen en high fiven, en ik heb er geen geld voor ook”, schoot ik in de verdediging. “Jawel, het heeft mijn leven veranderd, en dus verandert het jouw leven ook. Ik betaal wel”, zei mijn broer. Tegen zulke argumenten was niets in te brengen. Maar ik had er nog steeds geen geld voor.

Ik had nooit geld. Vroeger niet, nu niet. En als ik het wel had, ging het op. Ik vond geld niet belangrijk, zei ik altijd. Ik vond mensen die hun aandacht richtten op geld verdienen, maar rare mensen. Ik was vroeger een alternatieveling en hardrocker met lange haren die wars was van commercie. Ik was maatschappijkritisch en alle problemen in de wereld kwamen door geld, zo vond ik. De tegenstelling was dat ik het wel leuk vond om gave dingen te doen met geld: uitgaan, gitaren kopen, surfspullen aanschaffen. En dat ik baalde als mijn geld op was. Ik had ergens een overtuiging aangenomen dat geld verdienen niet goed was, en dat ik het niet waard was om geld te verdienen. Want ik vond het wel leuk om geld uit te geven. Dus ik vond het wel belangrijk. Want als ik het echt niet belangrijk had gevonden, had ik er nu niet over in de stress hoeven zitten.

De dag erna belde mijn broer: “Ik heb kaartje voor Tony Robbins, en een ticket voor je naar New York. De Unleash the Power Within begint op 12 maart en eindigt op 15 maart, dus 11 maart vlieg je erheen, en op 16 maart vlieg je weer terug. Je moet alleen zelf je hotel regelen”.

Ik vond het eigenlijk heel gaaf dat ik naar New York ging, en ik moest als een dolle geld regelen, want ik had daar geld nodig voor mijn verblijf en moest het hotel betalen. Dat moest ik ook nog boeken. Ik kwam erachter dat je met een creditcard zonder saldo prima een hotel kunt boeken. Dat was dus geregeld. Nu nog geld om daar te verblijven, want ik moest ook eten. En ik moest hen en weer naar Schiphol. En de komende drie weken eten en drinken. Ik ging eerst maar eens hardlopen, want dat had ik ook al een tijdje niet gedaan. Fysiek fit worden zou me helpen om mentaal ook fitter te worden. Daarbij was ik natuurlijk ook vrijgezel, dus ik moest ook een beetje in vorm zijn als ik zou gaan daten natuurlijk, want ik had op internet contact gekregen met een dame, die me wel leuk leek.

American Express
Ik ging hardlopen door het Swifterbos bij Swifterbant. Ik liep hetzelfde rondje als elf jaar eerder. Ik probeerde te bedenken hoe hard ik toen – begin 1998 – had gelopen, toen ik afkickte. Ik kon toen niet langer dan 3 minuten achter elkaar rennen. Ik liep toen slecht omdat ik mentaal en fysiek van de drugs af moest komen. Nu liep ik slecht omdat ik mijn conditie een beetje had verwaarloosd, en ik letterlijk stram was van de stress. Tijdens het hardlopen bedacht ik me dat ik nog geen American Express creditcard had. Daar zou ik daarna actie opzetten. In het bos kwam ik ook een buurvrouw van mijn vader (die nog steeds in Swifterbant woont) tegen. “Hoe gaat het?”, vroeg ze. “Goed!”, loog ik.

De American Express card was snel gevonden. Ik kreeg er een met 2500 euro krediet. Ik had nog 200 euro, er zou nog een voorlopige teruggaaf van de belasting komen van 209 euro, en ik had 275 aan facturen uitstaan. Daarmee moest ik het redden tot eind mei. Nog drie maanden. Ik besloot om in maart de vaste lasten maar niet te betalen, die zou ik wel inlopen als ik aan het werk was bij Defensie. Hoewel dat nog steeds niet zeker was. Ik had mijn creditcard, dus weer even geld, en kocht als beloning een lekkerbek op de markt in Swifterbant. Over twee weken zou ik naar New York gaan.

Lessons Learned

Zakelijk
Omstandigheden veranderen voortdurend, dat is een gegeven. Het gaat erom dat je als mens, maar ook als ondernemer flexibel inspeelt op die veranderingen. Dat is mij niet goed gelukt. Ik bleef vastzitten in mijn vaste stramien, en bleef te veel hopen, zonder daar gerichte actie op te zetten.

Mogelijkheden zijn er altijd. Als je maar benoemt wat je wilt en gewoon vraagt. Als ik al in januari had gevraagd of het erg zou zijn als ik later begon bij Defensie, had ik een paar gesprekken kunnen voeren voor andere opdrachten. Ik weet niet of ik ze binnengehaald zou hebben, maar nu deed ik zelf die deur dicht, op basis van een veronderstelling die niet waar was: namelijk de veronderstelling dat ze dat bij Defensie niet goed zouden vinden. Doe geen zaken met veronderstellingen, doe zaken met feiten.

Ik focuste niet op wat echt belangrijk was. Ik verwarde geld met financiering. De tijd die ik in het zoeken naar financiering had gestopt, had ik beter in acquisitie kunnen stoppen. Dat was op lange termijn waardevoller geweest. Die creditcard die ik aanvroeg, had ik ook later nog kunnen aanvragen.

Geld was wel belangrijk voor me. Ik moest geld een hogere prioriteit geven in mijn leven. Want met geld kon ik leuke dingen doen, en de dingen doen die ik belangrijk vond. Zorg als ondernemer dus voor een stabiele financiële basis. En dat je geld de hoogste prioriteit geeft. Omdat geld het middel is om jezelf tijd en mogelijkheden te geven.

Prive
Ik was alleen. En dat wilde ik ook niet. Ik wilde graag af en toe alleen zijn binnen mijn relatie, maar dan wilde ik wel naar een warm nest kunnen terugkeren. Ik wilde gewoon af en toe rust. Ik genoot wel van het contacten leggen met nieuwe mensen op datingsites. Mensen zijn ontzettend belangrijk voor me. Nieuwe mensen ontdekken is geweldig.

 

nb: dit is een hoofdstuk uit mijn boek van ZZP naar Schuldsanering. Ik weet nog niet of ik het ga uitgeven.

Advertisements
Comments
  1. Ik zou zeggen: uitgeven dat boek! A: het leest erg prettig wat ik tot nu gelezen heb. B: ik ben nu ook nieuwsgierig hoe het verder gaat. Gezien de titel van je evt. boek loopt het niet goed af, maar juist hiermee kun je mensen waarschuwen.
    Groetjes, vrouwvanmilitair

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s