Klootzak met de staart

Posted: February 28, 2014 in Sport
Tags: , , , ,

Stiposport“Die nummer 7, die moet je hebben”, zo klonk het onvriendelijk langs de zijlijn. “Die klootzak met die staart!”Ik voetbalde in de A1 bij sv KMD en die bewuste wedstrijd speelden we uit bij Monster. De woorden werden uitgesproken door teamleden van de A1 van RKSVM dat ook uit Monster kwam. Volgens mij zijn die clubs nu gefuseerd tot Sportclub Monster.

De week daarvoor hadden we uit gevoetbald bij RKSVM en ik – ik had toen nog lang haar – speelde een beslissende rol in die wedstrijd, die in 4-4 eindigde. Ik veroorzaakte een penalty tegen en kreeg geel, ik scoorde vlak voor rust de aansluitingstreffer 2-1. Na rust ontsnapte ik aan rood na een harde overtreding, die vrije trap ging erin, 3-1 achter. Ik gaf een assist, 3-2, het werd 4-2, een teamgenoot (waarschijnlijk Pascal) maakte de 4-3 en ik blessuretijd scoorde ik vanuit buitenspelpositie de 4-4.

Ik moest het als voetballer niet van techniek hebben. Wel van mijn inzet en loopvermogen dat ik als rechtshalf in een 4-4-2- systeem kon etaleren. Soms stond ik onze kleine spits Pascal bij, om de verdedigers van de tegenstander angst aan te jagen, of ik speelde in de verdediging om de spitsen van de tegenstander bang te maken met mijn lange haren en 1,96 meter. Ik was keihard, maar niet gemeen.

Ik kan en kon niet zo goed tegen mijn verlies. Soms ging ik bij achterstanden daardoor wat te enthousiast de duels in, maar meestal moesten mijn teamgenoten het ontgelden. Of de scheidsrechter, vooral als die echt partijdig was. Want het lukte me meestal wel om redelijk objectief te kijken, die eigenschap bezit ik nog steeds. Ik schold mijn teammaten of de scheids verrot. Mijn moeder durfde daardoor niet meer naar mijn voetbalwedstrijden te komen kijken. Ze schaamde zich voor mijn gedrag bij achterstanden. Terecht.

Nu ben ik ambassadeur van de stichting Positieve Sportbeleving, maar daar was toen niet veel van te merken. Mijn gevloek en getier, maar ook het gedrag van ouders, begeleiders en het gedrag van andere begeleiders, maar ook de bewuste partijdigheid van veel clubscheidsrechters waren en zijn niet het toonbeeld van sportief gedrag. Als ik anders begeleid was, bijvoorbeeld meer positief, had ik me waarschijnlijk anders gedragen, en was ik waarschijnlijk minder vaak geblesseerd geweest.

Want mijn gedrag, mijn inzet en hardheid zorgde ook dat ik hard werd aangepakt. Gemeen werd aangepakt, en dat tegenstanders de opdracht kregen om mij uit de wedstrijd te spelen. Dat op mijn niveau werd vertaald met ‘kapotschoppen’. Ik reageerde daarop door nog harder te zijn, door me nog ruwer op te stellen. En dat is gedrag dat ik nu verfoei.

De stichting Positieve Sportbeleving vindt dat het plezier in de sport door slechte begeleiding en door negatief gedrag van alle betrokkenen bij sportwedstrijden verloren gaat. En wil het negatieve gedrag stoppen en vervangen door positief gedrag. Om zo het plezier en de verbroedering binnen de sport weer terug te brengen en een golf van positiviteit door het land te laten vloeien.

Dat betekent niet dat je niet speelt voor de winst. Dat betekent wel dat je de tegenstander, scheidsrechter en teamgenoten op een respectvolle manier benadert, en dat je op een goede manier uiting geeft aan eventuele ongenoegens. Het betekent ook dat de coaching gericht is op wat wel goed gaat, ondanks een nederlaag, het gaat ook over mensen en teamgenoten in hun kracht gebruiken. En het gaat over normen en waarden gekoppeld aan positieve gedragsafspraken.

Ik had dat toen moeten weten. Ik had dan van veel meer waarde kunnen zijn voor mijn ploeggenoten. Al was het alleen maar omdat ik meer wedstrijden had gespeeld, doordat ik minder geschorst was, en minder geblesseerd was. Want die ene wedstrijd bij Monster, daar schoot ik op de lat, zie ik enkel middenvelders van hen nog terugdeinzen als ik alleen maar kwam aangelopen, maar vlak na de rust was het over. Van achter op mijn enkels, nadat ik de bal al had weggespeeld. De clubscheidsrechter vond het te vlug na de rust om rood te geven. Als ik had kunnen lopen had ik hem bijna te lijf gegaan. “Ik had hem hoor, die klootzak met die staart”, riep de jongen die me de wedstrijd uitschopte. Het werd met gejuich ontvangen.

nb: de Tulp is het logo en het symbool van de stichting Positieve Sportbeleving.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s