Niet lullen maar poetsen

Posted: February 6, 2014 in Lelystad, politiek
Tags: , , , ,

lelystad1Ik ben niet geboren, maar wel getogen in het Westland. In Wateringen om precies te zijn, Grenzend aan Den Haag, Rijswijk, Den Hoorn, en Honselersdijk, op een kilometer of 8 van het strand, en ook een kilometer of 8 van Naaldwijk, tussen de kassen. Ik vind mezelf nog steeds een beetje een Westlander, al woon ik inmiddels langer in Flevoland dan ik in het Westland heb gewoond en voel ik ook een zekere verbondenheid met de polder.

Niet lullen, maar poetsen was het devies daar tussen de kassen. Als je iets wilde, dan ging je er maar voor werken. Om vier uur ‘s ochtends uit je nest, en werken in de bloedhete kassen, tot 12 uur, 15.000 uur, of 17.00 uur, zelfs zeven dagen per week als het moest, maar meestal zes dagen. Ik heb daar werken geleerd, ouwehoeren kon ik al, en daar leerde ik die vaardigheden combineren. Ik leerde ook dat je niet moest zeiken als het eens tegenzat, werken was mooi, en hard werken en actie ondernemen was altijd beter dan klagen.

Op mijn 18e verhuisde ik naar Flevoland, met mijn ouders mee. Achtereenvolgens woonde ik in Dronten, Swifterbant, weer in Dronten, weer in Swifterbant, Lelystad, Den Haag, en nu weer in Lelystad. In de polder. Een soort Westland, maar dan zonder kassen. In een gebied waar warenhuizen winkels zijn en geen kassen, waar een tuin iets is om in te zitten, en geen kas is waar tomaten, paprika’s komkommers of bloemen groeien. En waar mensen de polder met eigen handen hebben opgebouwd, in Noordoostpolder zijn de afwateringssloten en – kanalen door noeste arbeiders met de hand uitgegraven, bouwden pioniers vanuit het niets nieuwe steden en dorpen, en legden ze wegen aan in verlaten modderige landschappen. Niet lullen maar poetsen, niet zeiken als het tegenzat, maar schouders eronder en gaan.

Die mentaliteit dacht ik wel terugvinden in de dorpen. Bij enkele boeren, boomkwekerijen en aardappelverwerkers in Biddinghuizen, Dronten en Swifterbant vond ik die mentaliteit ook terug. Maar in het stadse Lelystad is daar bitter weinig van te herkennen, een enkele uitzondering daargelaten.

Mensen klagen en zeiken dat er niks is, dat er winkels dichtgaan, dat er te weinig voorzieningen zijn, en dat er te weinig voor de jeugd gebeurt. Maar met klagen en zeiken los je niks. Met er iets aan doen wel. In plaats van klagen en zeiken, niet lullen maar poetsen, schouders eronder, vrijwilligerswerk doen, die kroeg die je mist beginnen, die broodjeszaak die er zou moeten zijn uit de grond stampen, iets organiseren voor en met die jongeren voor wie toch niets te doen is, dingen kopen bij de plaatselijke winkeliers in plaats van vluchten naar andere steden.

Veel mensen in Lelystad kunnen wat leren van de oude pioniers van de polder. Leren van de mentaliteit van de boeren. Iets opsteken van Roy Donders – dat is tv, dus wellicht herkenbaarder. Een beetje pioniersgeest en ondernemerschap zou goed zijn voor Lelystad. Wie doet er mee, met beter maken van de stad? Niet lullen, maar poetsen.

Bron foto: Lelystad online

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s